Dianne Dijenborgh Photography

Image
  • zondag 18 december 2016
  • Blog

"Vrouwending...."


Vrouwending....

Ben jij een vrouw!?! Dan herken jij dit fenomeen.... Samen met Sandra had ik mij al heeeel lang verheugd op de winterfair, in Urk. "The Place to be" voor het fotograferen van oude ambachten in combinatie met klederdracht. De datum stond al maanden op de kalender. Wij zouden Urk aandoen.

De bewuste zaterdag blijkt de wereld nogal mistig te zijn. Pffff, de reis naar Zwolle is aardig wolkenrijk zeg maar. Opletten dus. Wij zouden elkaar om 11.00 uur bij van der Valk in Zwolle treffen. Ik ben ruim op tijd. In de lobby installeer ik mijzelf met een heerlijke "latte macchiato". Achter mij, zijn een aantal dames, druk doende met het installeren van de kerstbomen. Sandra stuurt een berichtje waar van der Valk ook al weer is. Ze is onderweg en komt wat later. Geen probleem, social media is een prima vermaak. Inmiddels heb ik ingelogd op de gratis WIFI van van der Valk.... Gratis is het nog leuker...  Daarnaast is er geen mooier vermaak dan mensen kijken. Observeren en zelf invulling geven aan het verhaal achter het buurstel of de 2 vrouwen aan het tafeltje tegenover mij. Een half uurtje later arriveert mijn "fotodate".

Sandra is inmiddels bijna uitgedroogd, het was druk onderweg en mistig. Ze sluit zich bij mij aan met een "latte". Ik begin aan mijn 2de. Aangezien we elkaar een maandje niet hebben gezien, is er weer gespreksstof ten over. Zet 2 vrouwen, een heerlijke bak "latte", kerstsfeer, en tijd bij elkaar, en je hebt de perfecte combinatie. "GEZELLIGHEID" noemen wij dat in Nederland. Er blijkt geen ander land te zijn met een woord van deze lading. Typisch Nederlands. De meest uiteenlopende onderwerpen passeren de revue. Van familie, mannen, tot foto ervaringen, en alles wat daartussen zit. Tot ik terloops eens op mijn horloge kijk. Oeps, het is al 14.30 uur. Snel afrekenen, een toiletbezoek, en gas op de plank.

De mist had besloten ons land niet te verlaten.  Sandra en ik vonden het wel wat toevoegen, aan de wintersfeer in Urk. Hier hadden we bijna een jaar op gewacht. Klederdracht, mensen en dan nog een authentieke sfeer, en dat alles in een mysterieuze mistige sfeer. Wij verheugden ons erop. De avond daarvoor had ik op internet nog even gecheckt of de openingstijden van zaterdag dezelfde waren, als van de vrijdag. En ja, dit leek niet af te wijken, dus alle tijd....

Mist, mist, en nog eens mist.... "Straks komen we bij Urk en is het strakblauw" grap ik tegen mijn privéchauffeur. Haha, dat zou een mop zijn. Dit lijkt zeer onwaarschijnlijk. Nog een paar kilometer en dan hebben we ons doel bereikt. Het bordje Urk komt in het zicht. En BAM,..... een dikke lichtbundel vliegt door onze gezichtsbarrière, als deze zou bestaan. Zon, blauw en Urk. Weg wintersfeer, welkom zon. Wat een humor. Dit worden heldere foto's dussss. Parkeerplek is snel gevonden midden in de haven van Urk. Ideaal. We kunnen ons niet bedwingen en de eerste beelden zijn vereeuwigd.

Nu op zoek naar ons "Doel". Urk in wintersfeer..... , mensen in klederdracht, oude ambachten, en heel veel mooie sfeerbeelden. Waar zouden we moeten zijn. Op ons gevoel lopen we richting "mensen". Bij de ingang van een klein zijweggetje staan we in dubio. Rechtdoor of toch hieraf. Een vrolijke man in ouderwetse kledij glipt langs ons heen. Zijn armen vol met spullen... de achterklep van zijn auto staat open. Hij is druk bezig in te laden. "Weet jij toevallig waar de ingang is? Grote hilariteit als de beste man droog opmerkt dat het net is afgelopen. Shit, snel de route op om nog wat mensen in klederdracht te spotten. Opruimen en aanvegen behoort toch ook tot oude ambachten? Haha dit hebben wij weer. Eigen schuld dikke bult. Veel te lang aan de klets geweest dus. Maaaaarrrrrr flexibel als we zijn, richten we ons meteen op een heel ander fenomeen. Wat een topzonsondergang. Een waar cadeautje. Elke seconde veranderen de kleuren in de lucht. Wij worden hier ook erg blij van. Tot de laatste lichtbundel leggen we alles vast. Met onze camera ploffen we neer in een visrestaurant met uitzicht op het water. Ons verheugend op vanavond, als de camera aan de computer is gekoppeld, en de kick te krijgen van alle mooie beelden. Ons vertrouwen in internet is flink gedaald... in vervolg misschien toch VVV bellen.....

Als ik 's avonds de deur binnen val, en op mijn stoel achter de computer plof, hoor je alleen nog... "Wauw deze is mooi..."  tot "Ohhh die moet je zien". Zo sluit ik de dag af.

Mijn man zuchtend op de bank... ze is weer thuis.....

 

 

 

 

Image
  • donderdag 16 juli 2015
  • Blog

Automat bekent kleur


Automat bekent kleur!!!

"Ik wil graag weer een opvallende foto die eruit springt in de krant......." Dat was de vraag van de klant. De  vorige foto had zoveel reacties opgeleverd en was duidelijk erg zichtbaar. Voor mij de uitdaging om hetzelfde resultaat te bewerkstelligen. Ik houd van uitdagingen dus daar ging ik eens even voor zitten. Brainstormen over alles m.b.t. spuitbussen verf. Een kleurenwaaier, tja daar kan ik wel mee...... hebben ze ook gekleurde doppen op de spuitbussen?..... en zo ja hoe gepresenteerd. Een combinatie was in ieder geval kleurrijk. Dat was in deze een must. "s Ochtends een ritje richting Automat te Emmen. Daar aan gekomen even de situatie inschatten. Mooi zeg, een complete kleurenwand als achtergrond. Wel even de hele wand alle bestickering naar beneden draaien. Na een speurtocht door de kleurenwaaiers de meest kleurige eruit gezocht en in een nette waaier vastgetaped. Nog even naar een stoel of kruk op de juiste hoogte gezocht. Want ik wilde de bovenste rijen inclusief de roodtinten goed zichtbaar hebben voor het algehele beeld. Freddy was er klaar voor. Prettig is altijd als degene die wordt gefotografeerd iets in zijn hand heeft of iets kan doen. Dit maakt het voor degene al veel makkelijker om ontspannen in beeld te komen. Freddy mocht zich half verstoppen achter de kleurenwaaier en al snel was het basisbeeld ontstaan. Thuis aangekomen wilde ik het, nu al kleurrijke beeld, nog versterken. D.m.v. een aantal kleurenfilters werd het een opvallend beeld.  En ook deze keer werpt het zijn vruchten af. Doel bereikt!!!

Image
  • woensdag 23 november 2016
  • Blog

Verslaafd aan ... "Mensen".


Verslaafd aan... "Mensen"

Straatfotografie..... Zaterdagochtend 8.30 uur. Ik parkeer mijn auto bij het dichtstbijzijnde station en stap in de trein op weg naar onze mooie hoofdstad. Mijn camera met favoriete lens in mijn schoudertas, zodat alles zo licht mogelijk blijft voor een dagje Amsterdam. Op het CS staat mijn afspraak te wachten. Haar verbinding was gewijzigd waardoor zij eerder ter plekke was dan ondergetekende... Eenmaal voor het CS, beginnen bij mij de "fotokriebels". Een enorme drang om mijn camera uit mijn tas te rukken en interessante personen liefst in een mooie setting vast te leggen. Het lijkt inmiddels wel een verslaving. Het heeft niets te maken met relaxt een dagje statten. Raar woord overigens.....

Vanaf het allereerste moment ben ik elke seconde in opperste staat van paraatheid. Een goede foto kan in een fractie van een seconde voorbijkomen. Lopend, op de fiets, in de bakfiets, tram of rijtuig. Mijn onderwerp blijft echter wel MENSEN, want daar ligt mijn ware verslaving. Best maf want ik ben een plattelandsfreak. 

Eerst maar even aan de lader. Onder het genot van 2 flinke café macchiato zitten Sandra en ik te genieten in het zonnetje langs een gracht. Bijkletsen over onze recente fotografie ervaringen. Heerlijk een bondgenoot. Iemand die ook verlekkert kijkt bij de gedachte alleen al, om de drukte van de stad op te zoeken. Ik ben er inmiddels achter dat voor mijzelf  "Emotie" daar een grote rol in speelt, samen met schoonheid, hoe betrekkelijk dit ook is.

"Zullen we?" vraagt mijn medeverslaafde fotograaf. Tegelijkertijd klimmen we uit onze stoel. Eerst maar even nog naar het toilet, het wordt een lange dag. Op het kleinste kamertje aangekomen blijkt dat "beeld" hier ook prominent aanwezig is. Ik doe mijn boodschap naast een stel enorme klompen die tussen de bollenvelden zijn geparkeerd. Vast en zeker voor de plassende toerist.... Ik word hier aardig door afgeleid.

In deze geweldige stad bevindt zich een walhalla van karakteristieke types. In alle soorten en maten. Soms ook minder opvallend maar erg mooi....  Onderweg naar mijn latte had ik mijn camera niet met rust kunnen laten. Neem nou deze 2 geweldige meiden, zelfbewust en modieus. Vol verwachting naar hun komend avontuur..... De pluizige structuur en kleur van de muts voegt een subtiele zachtheid toe aan het beeld. De achtergrond laat door zijn onscherpte en licht, de contouren en sfeer goed tot zijn recht komen. Zoiets kan ik niet laten lopen.

Het is superdruk. Ergens is vandaag een Dancefestival, het is herfstvakantie en De Dam staat vol met kermisattracties. We vallen met onze neus in de boter. In de verte zie ik een fotogeniek typje mijn kant uit komen. Camera in de aanslag hopend op een te gekke foto, om vervolgens "Sorry" te horen, waarna het fotogenieke typje verontschuldigend uit mijn beeld verdwijnt. Helaas. Op naar de volgende. Binnen "no time", nieuw onderwerp op 2 benen. Wauw hier word ik blij van. Camera klaar en klikken maar. "Sorry" klinkt het vervolgens en wederom verdwijnt mijn onderwerp. Achter me hoor ik Sandra grinniken. Mijn onderwerpen denken dat ze in de weg lopen. Dit zorgt voor een aantal hilarische momenten.

Gelukkig dienen zich zoveel mogelijkheden aan, daar zitten einde dag zeker een paar voltreffers tussen. Van slenterende hippie figuren tot een stralende moeder met kind tussen de opdringerige duiven. Broeierige types met een stickie tot een ouderwets geklede romantische man met een enorme haakneus, compleet in zwart pak met witte blouse. Een bos witte rozen in zijn armen geklemd, duidelijk wachtend op.... een vrouw. Misschien zijn vriendin maar het zou ook zijn moeder kunnen zijn. Te gek vind ik het, dat iedereen het gelaten over zich heen laat komen. Geen geïrriteerde reacties of boze blikken. Soms een kort moment van oogcontact of een lach. Of even een klopje op mijn arm. Ik kick op alle energie van al deze mensen, zuig het in me op om straks mee naar huis te nemen .

Voor mijzelf is een beeld geslaagd als de kijker er zelf invulling aan kan geven. Het prikkelt je fantasie. Inmiddels zijn Sandra en ik op De Wallen terecht gekomen. Aan de overkant van de gracht stroomt een drom mannen door een deur naar buiten. Boven al deze mannen, prijkt in rood neon, de tekst " Live porno show". Zeg nou zelf, dit spreekt voor zich. De etalages zijn gevuld met Cannabis reclame en heel veel zoetigheid. Amsterdam ten top. Bijna logisch dat buitenlandse mensen de indruk krijgen, dat heel Nederland hieruit bestaat. 

De straatverlichting springt aan en het is ondertussen schemerdonker. We besluiten eerst even wat te eten voor we het donker induiken. De kermis leent zich perfect voor een klein stukje avondlicht fotografie, evenals de vele lichtjes langs de grachten en bij het station. Ook hier weer veel mensen. De trein vertrekt tegen 21.00 uur richting huis. Sandra en ik nemen afscheid en maken een volgende afspraak. "Volgende maand Urk?" Ik verheug me er al weer op, nog meer "Mensen"...........

 

 

 

 

Image
  • maandag 13 juli 2015
  • Blog

Bruidsfotografie


Heel recent mocht ik toeschouwer zijn van een jong stel dat ging trouwen. Altijd erg bijzonder, maar als je door een camera kijkt zie je alles van heel dichtbij. De dag voor de grote klus controleer ik nog even mijn 2 camera's, neem extra accu's mee, allen opgeladen, extra kaartje waarop flink veel foto's kunnen, externe flitsers en een uitgebreid programma van de dag. 's Ochtends om 6.30 uur stapte ik in mijn auto op weg naar Hilversum. Ruim op tijd, want stel je voor dat ik te laat zou arriveren. Bij Hoogeveen kwam ik al snel stil te staan. Oeps, ongeluk gebeurd. Gelukkig loste zich alles snel op en kon ik mijn voet weer op het gaspedaal zetten. Wonderbaarlijk rustig was het op de weg. Waar je anders al snel in langzaam rijdend verkeer terecht kunt komen.....niets.  Ik was dan ook een uur te vroeg. De bruid zat samen met haar beste vriendin heerlijk in d'r oude kloffie in de ietwat krappe woonkamer. De visagiste was al bezig om een mooie make-up aan te brengen. De haren werden gekruld en sierlijk opgestoken. Wauw wat zag ze er al mooi uit. Toen het grote moment. De bruidsjurk.....  Vader en moeder waren inmiddels binnen gekomen en stonden te genieten van hun mooie dochter. Voorzichtig gleed de mooie jurk met behulp van een gladde zijden sjaal over het bruidskapsel. Vervolgens aan mams de taak om alle knoopjes aan de achterzijde dicht te maken. Paps in stilte genietend op de achtergrond. Hoe intiem kan zo'n moment zijn.............. Vervolgens schoot ik 1 van de vele bijzondere foto's van deze dag. Ik heb deze foto in zwart/wit gezet omdat ik de emotie van het moment zo nog sterker vindt worden.

Image
  • zondag 13 november 2016
  • Blog

Flyer...Dagbesteding De Adrianahoeve


Wat een fijn gevoel krijg ik als ik bij Klaartje binnenloop. Via de achterdeur kom ik binnen in de gezellige keuken.Haar mam zit aan de houten keukentafel die vol staat met "van alles". "Koffie?" is de eerste vraag. Ikzelf ben meer van de thee. Mam wil koffie. Als iedereen z'n bakkie heeft vertelt Klaartje wat haar plannen zijn. Ze werkt zelf al jaren in de zorg en draait ook vaak nachtdiensten. Samen met haar dochter Britt en haar moeder woont ze op een geweldige plek in Meppen (NL) Haar moeder heeft Alzheimer. Soms is ze helder en mengt ze zich in ons gesprek. Vaak zoekt ze naar woorden... Zo frustrerend en verdrietig als je het wel weet maar het komt er gewoon niet uit. Het ene moment heel tevreden en rustig, het volgende moment is alles weer weg. Klaartje heeft grote plannen om voor haar moeder en nog een groepje mensen een mooie plek te creëren. Waar mensen hun dag door kunnen brengen in een  vertrouwde warme omgeving die van alle gemakken is voorzien. Samen appeltaart bakken of alleen genieten van de heerlijke geur van appels, kaneel en deeg. Een stukje wandelen op het landweggetje. Of gewoon lekker een kopje thee aan de keukentafel. Ik stap met een warm gevoel in mijn auto.... wat een mooi plan.

In de loop van de daarop volgende maanden wordt de boerderij voor een deel omgetoverd tot een lichte prettige ruimte. Dakramen, glas op de plek waar vroeger de baander deur zat, alle gebinten in het zicht, zorgden samen voor de authentieke sfeer. Uitzicht op een rijbak met pony's die ook geknuffeld mogen worden, en heeeel veel groen in een klein dorpje. Lekker buiten tuinieren in hoge plantenbakken. Ondanks een paar flinke hobbels werd afgelopen donderdag De Adrianahoeve ingewijd met een open dag. De wethouder was aanwezig en er was volop belangstelling vanuit de familie maar ook vanuit het dorp. De kers op de taart was dat "mam" ook nog jarig was op deze bijzondere dag. De eerste dagbewoner heeft zich al aangemeld. Hij is zo welkom bij Klaartje. Ik hoop dat de lange tafel binnenkort vol staat met kopjes thee van allemaal "dagbewoners" die hiervan kunnen meegenieten en zo de zorg krijgen die zij verdienen.

Het was fijn om dit op foto vast te leggen. De mensen van Halte2 hebben hier een prachtige flyer van gemaakt voor iedereen die wil kennismaken met "De Adrianahoeve"

Wil jij meer weten? Kijk dan op www.adrianahoeve.nl

 

Image
  • zaterdag 25 april 2015
  • Blog

Karakteristiek


Karakteristiek Praag.

Ik kan het niet laten. Overal sleep ik mijn best wel "gewichtige" fototoestel mee naar toe. Het laatste weekend nog naar het Tjechische Praag. Samen met mijn vriendin Paula stapte ik in, voor een heuse busreis naar Praag. Een lange zit, maar dankzij een prettig rijdend (en op tijd stoppende) chauffeur was de reis prima te doen. Mijn toestel was de komende 4 dagen onafgebroken aan mijn zijde. Mijn geluk wil dat mijn beste vriendin Paula ook overal rustig de tijd voor neemt en ik dus gerust mijn gang kon gaan. Inmiddels is mijn harde schijf weer vele beelden rijker en ben ik volop aan het selecteren, bewerken en nagenieten. Deze foto is genomen op de oh zo beroemde Karelsbrug in Praag. Tussen een best wel flinke mensenmassa zag ik deze "karakteristieke kop" Omdat ik van mensen houd moest ik dit beeld mee naar huis nemen..........

Image
  • woensdag 05 oktober 2016
  • Blog

Dia avondje???


Heerlijk.... dia avondje??????? (1)

Weet jij dat nog? Ik moest er gisteren ineens weer aan denken. Die ouderwetse dia avonden bij ons thuis. Zo kwam je uit school en zo kwam de mededeling " We gaan vanavond dia' s kijken. En de buren komen ook". Mijn vaders ogen glommen bij al die voorpret. Welke serie zou er nu eens de eer krijgen om onder het lamplicht te worden gelegd, of eigenlijk, er in te schuiven.  De kast ging open, waar dozen vol met goed gearchiveerde plaatjes stonden te wachten om weer eens op groot doek te mogen verschijnen. Mijn vader wist alles redelijk te vinden en ging dan ook doelgericht op zoek. De vakantie van 2 jaar terug moest maar eens weer herbeleefd worden. Waar o waar.... O ja helemaal in het hoekje dook het stickertje op met de inscriptie, vakantie 1976. Gevonden! Hij nam de doos voorzichtig mee naar de kamer waar alles in opperste paraatheid was gebracht. De stoelen en de bank waren verschoven tot bioscoop opstelling. Voor iedereen was er een goede plek zodat niemand iets zou missen. De diaprojector had zijn plek op het daarvoor bestemde uitklapbare tafeltje. Het stond temidden van al het meubilair. Het verlengsnoer was subtiel via de poten van de stoelen naar het stopcontact geleid. Het scherm was inmiddels uitgerold en had een plek voor de televisie. Mijn vader had voor de zekerheid nog maar 2 dozen met moois opgezocht. Stel dat we snel klaar waren... Mijn moeder had haar eigen rol. Zij zorgde voor de hapjes en drankjes. Haar vond je dan in de keuken om blokjes kaas en worst op een bordje te schikken. Als dan de buren waren gearriveerd kon het feest beginnen. Als je geluk had was de slede met dia's niet gevallen. Zo wel stonden er een heleboel niet goed. Met als gevolg dat het hele gezin op zijn kop door de bergen wandelde... Mijn vader liet de plaatjes extra lang staan. Want deze was toch wel erg mooi.... Hij had zijn hart en ziel gelegd in het maken ervan, op zijn knieën net achter een takje wat zo mooi diepte gaf, net dat ene plaatje geschoten. In zijn hoofd stond hij er tijdens deze dia "sessies" opnieuw. De buren gaven gewenste reacties als " Oh wat mooi" en "Hebben jullie dat echt gedaan?". Pa' s dag kon hierna niet meer stuk.Als de buren dan de deur uitliepen, werd alles weer terug getransformeerd. Alles stond weer op z'n plek, wachtend op de volgende "Dia avond...................."

Image
  • zaterdag 25 april 2015
  • Blog

Hoe teer kan een zwangerschapsshoot zijn.........


Inmiddels heb ik vele takken van fotografie geprobeerd maar een zwangerschapsshoot stond nog zeker op mijn lijstje. Eva Slaa, die mij kende via mijn netwerk liep inmiddels met een flinke "toeter" zoals je zou kunnen zeggen. "Voel jij daar niet voor" peilde ik Eva. Heel belangrijk was dat zij mij kent. Een vertrouwd gevoel voor een best wel, intiem en emotioneel moment. Gewoon lekker bij Eva en Stefan thuis. Daar waar zij zich prettig voelen. Mijn studiolampen mee, vooral werk voor de softboxen....mooi zacht licht. Eerst wat onwennig maar snel al vertrouwd. Eva heeft speciaal 2 stijlvolle lingeriesetjes gekocht waarin ze best gezien mag worden. Om mee te gaan in dit gevoel is Stefan alleen in spijkerbroek. Een mooi stel in blijde verwachting............

Dank jullie wel voor dit vertrouwen. Het was een mooie ervaring om dit oh zo bijzondere moment vast te leggen.

Image
  • zondag 15 november 2015
  • Blog

Stip aan het werk


Nadat Petra bij mij thuis was geweest alwaar we al flink wat voorbereidend werk hadden gedaan, klonk er uit mijn telefoon het voor mij bekende relax muziekje. Ik was namelijk in afwachting van groen licht , om een fotosessie in een verzorgingstehuis te mogen maken. Petra aan de andere kant van de lijn. "Het is gelukt. We hebben toestemming om een mevrouw te bezoeken en jij mag foto's maken." Natuurlijk komt daar toch even meer bij kijken. Deze mevrouw had al een keer eerder kennis gemaakt met "Stip". Notabene als echt verjaardagscadeautje. Met een taart en alles erop en eraan. Haar familie kende "Stip" inmiddels en was behoorlijk enthousiast. Zij vonden het prima als "Stip" nog eens op bezoek zou gaan. Ook voor foto's en het gebruik ervan gaven zij toestemming. Petra had inmiddels ook contact gezocht met het verzorgingstehuis en het daar voorgelegd. Zij stemden in, als de andere bewoners maar niet herkenbaar in beeld zouden komen. De datum was geprikt. Donderdag 12 november . Superspannend. Meteen begonnen bij mij alle radertjes te draaien. Wat moet ik meenemen, wat heb ik nodig. Zou er voldoende omgevingslicht zijn. Hoe zouden de mevrouw en andere bewoners reageren.... Ondertussen heb ik helaas al flink wat ervaring met "Alzheimer". Mijn opa was daarvan een verdrietig voorbeeld. Van een sterke man waar je niet omheen kon, verdween hij in een andere wereld. Soms kwam de kracht naar boven maar helaas was die meestal ver te zoeken. Hij liep meerdere keren weg uit het tehuis, waar hij dan bij mijn oma voor de deur stond. Of verdwaalde, met alle gevolgen vandien. Daarna volgden helaas nog een aantal familieleden. Onvoorspelbaar waren de keren van contact. Zo moment afhankelijk......    Daardoor zette ik mezelf ook voor een dilemma. Ik kan niet flitsen, of zou ze dat niet in de gaten hebben? Anders verstoor ik misschien het contact met "Stip". Hoe dicht bij kan ik gaan. Moet ik me op de achtergrond houden of gewoon "blenden" zoals men dat noemt. Hoe stel ik mijn camera in, enz. Op de fotovakschool kreeg ik het advies om zeker de flits erop te zetten. Dat bleek een nuttige tip. De bewuste dag was aangebroken. Om 11.15 uur stond ik bij Petra op de stoep. De avond ervoor had ik mijn benodigdheden gecheckt. Batterijen oké. Kaartje leeg. Reservetoestel, flits. Ik had besloten geen reflectiescherm mee te nemen. Teveel afleiding. Het zou toch afhangen van een enkel moment. Dat is wat ik moest doen. Momenten vangen. Bij Petra aangekomen stond de zelfgemaakte pompoensoep al klaar. Met een homemade salade waren wij er klaar voor. Op weg naar "De Heggerank" te Musselkanaal. Daar gekomen, bleek het even een zoektocht naar een omkleedruimte. Het was even behelpen maar evengoed veranderde Petra in "Stip". Ondertussen was ik voorbereid zover ik dit al kon. Witbalans ingesteld, iso waarde aangepast en even een proefopname alvast in een lege ruimte. Flitser in de aanslag. Op zoek naar de bewuste mevrouw. We vonden haar in een gezamenlijke huiskamer. "Stip" liep rustig naar binnen. Hoe kon ik zo onzichtbaar mogelijk volgen en toch dat éne moment pakken. Al sluipend gleed ik achter haar naar binnen een opstelling kiezend zodat het omgevingslicht van achter kwam. Inmiddels was "Stip" gespot. Een enorm brede lach brak door op het gezicht. Toen "Stip" op haar zelf meegebrachte stoel ging zitten, volgde een bijzonder moment. Er ontstond een gesprek. Het kettinkje wat ze omhad had ze van haar moeder vertelde ze aan "Stip". Vervolgens liet "Stip" haar ketting zien.  Het contact duurde zo'n 10 minuten. Van het ene op het andere moment was het klaar. Ze had mij als fotograaf allang gespot. Ik moest weg... Daarna gaf ze aan te willen slapen. "Stip" moest ook weg. Het "Moment" was voorbij. Inmiddels liepen we weer op de gang op weg naar afdeling 6. Leuk al die cijfercodes voor de lift... Naar elke afdeling was het een andere. En veranderde ook weer als we naar beneden gingen. Ondertussen had ik het gevoel dat mijn eigen korte termijn geheugen ook niet meer je dat was. Ha ha. Eén verdieping naar boven. "Stip" kwam hier kennis maken. De bewoners waren wisselend zeer enthousiast tot erg afwijzend. Bij één bewoonster waar ze de kamer voorzichtig binnenliep, werd ze al snel op een pittige manier naar buiten gewerkt. Maar ook dat vertelde "Stip", was een contact. Iedereen reageerde op zijn of haar eigen wijze. Heeeel bijzonder was 1 contact met een meneer. Zijn wereld was erg klein op het moment dat "Stip" naast hem plaats nam. Er leek weinig reactie te komen......tot "Stip" haar flubberbal langzaam te voorschijn haalde uit haar rood witte stippentas. Knal geel, lekker zacht en met allemaal gekke friemeltjes. Het duurde even, maar de interesse was gewekt. Heel langzaam raakte de meneer de bal aan en pakte hem op zijn manier, voorzichtig vast. "Stip" had hem ook vast en zo ontstonden er een contactmomenten door middel van de bal. Na een tijdje trok de meneer zich weer terug. Deze contactmomenten zorgen ervoor dat de bewoners geestelijk actief zijn op dat moment. Hierdoor kunnen ze beter eten, lekkerder slapen of gewoon zich prettiger voelen. Geweldig om te zien wat een miMakker doet. "Stip" is inmiddels 2 uur bezig geweest. Het vereist heeeel veel geduld, waarnemingsvermogen en concentratie. Na het omkleden is Petra dan ook behoorlijk moe. We nemen afscheid met een dikke knuffel. En stappen in de auto.......

Wordt vervolgd. 

Image
  • vrijdag 13 maart 2015
  • Blog

Keukenprinses


Afgelopen week heb ik een geweldige foto mogen maken van een ondernemer. Ageeth Waterink heeft samen met haar man een keukenbedrijf. Ondernemers fotograferen gebeurt vaak. Zittend op hun bureau of staand voor het bedrijf. Bij deze foto zal de klant getriggerd worden om nog eens een keer te kijken. Met een humoristische twist passend bij de persoon. Dit laatste vind ik een voorwaarde voor het maken van deze foto. Hij zal in een advertentie worden gebruikt. Een feest om te doen.

Image
  • zondag 08 november 2015
  • Blog

De metamorfose van "Stip"


Als Petra zich geinstalleerd heeft met een lekker bakkie thee, kletsen we eerst even gezellig bij. Hoe is tie thuis? En....... je kent dat wel. We bespreken samen waar we zullen beginnen. Eerst maar even in de schmink. Dat is een belangrijk moment om vast te leggen in mijn reportage. Ondertussen mijn tafel ontdaan van een flinke stapel papier en andere rotzooi. "Zo Petra, alsjeblieft. Een mooie plek om foto's te maken." Omgevingslicht vanaf het raam aan de zijkant. Ik hoef niet te flitsen, er is voldoende licht. Vervolgens tovert Petra allerhande make-up op tafel. Gisteren heb ik een spiegel geleend bij mijn dochter, die zich ook elke dag voorziet van een lekker laagje... Ik bezit zelf niet zo'n ding omdat ik altijd gewoon "bloot" ben. Scheelt een stuk tijd per dag..... Eerst maar even in de kleren. Een zachtrose T-shirt, een gekke geruite tuinbroek, waarvan 1 pijp beduidend korter is. In de kleuren groen en rood. Een donkerrose legging, 2 maffe verschillende stipsokken. Een rood wit gestippelde haarband. En natuurlijk 2 compleet idiote schoenen met knalgroene veters. Heerlijk wat een feest. Als Petra zich in de kleding van "Stip" heeft gewerkt volgt het schminken zelf. Ondertussen dat er lijntjes om de ogen, gekke wenkbrauwen en een geweldig "pruilmondje worden getekend, vereeuwig ik "Stip". Over haar schouder in de spiegel, met weinig scherptediepte of juist met meer. Nou wil het feit dat ik het erg mooi vind om de achtergrond en soms juist ook de voorgrond onscherp te maken. Voor mij als fotograaf is het vastleggen van "Stip" een waar walhallah. Uit allerlei verschillende hoeken maak ik beelden.Ondertussen zit alles erop wat schmink betreft. Dan het moment supreme, het opplakken van De Neus. Het allerbelangrijkste hulpmiddel. Petra kiest voor een neus die je kunt plakken." Elastiekjes werken voor mij niet" vertelt ze. "Het zit niet lekker en verstoort je mimiek."  Het verhaal achter "De Neus" is, dat iedereen vroeger wel eens een mooie ervaring heeft gehad met een clown.  Het was meestal vrolijk, kleurrijk, grappig of iets in die sfeer. Mensen met dementie, Alzheimer, hebben nog wel de herinneringen aan vroeger. Die ene keer dat ze zo gelachen hebben om die gekke clown met zijn kenmerkende rode neus. Via deze herinnering probeert de miMakker een contact te leggen met mensen die in hun eigen wereld leven en zo het isolement te doorbreken .                                                                                                                                                                 Als finishing touch komen er nog een aantal accessoires tevoorschijn, waaronder een kleurrijke ketting en een bloemenring. Compleet wordt het geheel, door een stippentas waar Fretdefret inzit en een gele flubberbal. Deze worden soms door "Stip" ingezet om contact te maken met de Cliënt. Petra zit inmiddels totaal in haar rol als "Stip" . Ze heeft een enorme mimiek die goed tot zijn recht komt bij de foto's. Zo belanden we samen in de tuin. Bij de buurvrouw is een tuinman druk in de tuin. Als hij mij met mijn fototoestel ziet lopen, komt hij naar me toe. "Herfstblaadjes op de foto zetten ?". Dan spot hij vanuit zijn ooghoek "Stip" die wat verlegen midden op het grasveld staat. "Oh, nee ik zie het al." Je ziet hem even diep nadenken voor hij zijn weg vervolgt. Inmiddels staat de zon mooi laag. Het licht is warm en prima om shots van "Stip" te maken. We maken foto's met Fretdefret met de flubberbal en gewoon puur als "Stip". Grappig, serieus, nieuwsgierig, blij. Stip is een miMakker met vele emoties.

Wordt vervolgd..............

Image
  • maandag 15 december 2014
  • Blog
  • D. Dijenborgh

Mijn eerste blog


Zo dat was een pittige klus. Zo weet ik ook meteen weer, hoe moeilijk het is, om goede keuzes te maken. Een eigen website. Dat is zeker voor een fotograaf, een "MUST". Na een wilde speurtocht langs allerlei websites van verschillende fotografen, vind ik dat dit het meest bij mij past. Kleurrijk, afwisselend, toegankelijk, duidelijk en zo veel mogelijk op maat. Met hulp van Arjen Schrijvers, die het template heeft gemaakt, ben ik erg blij met het resultaat.

Image
  • zondag 01 november 2015
  • Blog

Met "Stip op...."


Met "Stip op......"

Terwijl ik dit intik denk ik meteen, ja op wat. Want daar kan ik heel veel invullen. Op pad bijvoorbeeld, of gewoon óp onderzoek misschien, maar ook, óp de koffie. Maar ook "Met Stip óp 1!".  Want buiten dat dit idee voor mij op 1 stond,

Image
  • maandag 15 december 2014
  • Blog
  • D. Dijenborgh

Mijn eigen " Google Earth"


Wauw wat een uitzicht. Op het dak van flat "De Arend" beelden maken van Hoogeveen. Binnenkort komt het Drenthe Magazine weer uit over, je raadt het al, Hoogeveen. Staande op dat dak, waar ik toch enigszins duizelig werd op 11 hoog, kon je goed zien hoe groen Hoogeveen eigenlijk is. Aan de ene kant de autosnelweg met daarachter de DOC kaasfabriek, precies 180 graden gedraaid stak de pijp van de oude kaasfabriek boven alles uit. Een historisch kenmerk van Hoogeveen. Daken en gebouwen in vele vormen en kleuren, even had ik mijn eigen "google earth".

Image
  • vrijdag 30 oktober 2015
  • Blog

miMakker Stip


Mijn eerste "contact" met MiMakker Stip!

Een paar weken terug..... Zaterdagochtend, aangeschoven in het tweede jaar van "De Vakopleiding Fotografie" te Apeldoorn. De module heet" Op pad en contact". Ik mag uit meerdere domeinen kiezen.